bleu-noir chan

กุญแจสีจาง

Clé Claire

ฉันชื่อ มิเนะ ฉันเป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายของโรงเรียนเซนิคาเรน แผนกศิลป์ ภาษาดังนั้นคงไม่ต้องบอกอายุเพราะอยู่ประมาณช่วงนั้นแหละ  เกิดวันที่ ๘ เมษายน ขอของขวัญด้วยก็ดี ตอนนี้ฉันพยายามเรียนทั้งดนตรีและภาษา ฉันเล่นเปียโนกับไวโอลินได้ ส่วนภาษาก็นะ ไม่บอก รู้แค่มีภาษาไทยรวมอยู่ด้วยเป็นพอ เพราะความใฝ่ฝันของฉันก็คือ การเป็นทูตหรือล่าม หรือนักแปล ส่วนงานอดิเรกก็ดนตรี จบการแนะนำตัว

ฉันใช้ชีวิตปกติในตอนกลางวันอยู่กับเพื่อนๆหลังกินอาหารกลางวันเสร็จ แล้วก็ไปอ่านหนังสือหรือไม่ก็ตระเวนรอบโรงเรียนเพื่อตามหาที่นั่งกับหาเพื่อน มันก็เป็นแบบนี้อยู่ทุกวันจนกระทั่ง

“นี่ แคเรีย ทำไมมันหนวกหูจังอ่ะ”ฉันหันไปถามเพื่อนสนิท

“ไม่รุอ่ะ เราไปดูกันเถอะ”แล้วด้วยความที่ว่าแคเรียตัวใหญ่กว่าฉันเยอะ ฉันก็เลยโดนลากไป โดยมีเรย์เลียไอติมแล้วเดินตามมาอย่างสบายใจเฉิบ แคเรียพาฉันฝ่าฝูงคน ที่มีทั้งนักเรียนและคุณครู ซึ่งหนึ่งในนั้นคือน้องของฉันเอง เธอชื่อ มินนา

“นี่ มันเกิดอะไรขึ้นหรอ”

“พี่มิเนะ ”

“พี่มิเนะ”

“อ้ะ เย็นเย็น” เย็นเย็นคือเพื่อนสนิท(มาก)ของน้องเราเองล่ะ

“คือมีคนใส่ชุดดำ๓คนเข้ามาในโรงเรียนอ่ะ รู้สึกว่าพวกเขาจะกระโดดลงมาจากหลังคา แล้วก็เข้ามาจับตัวพี่ลอรี่ไป แต่พี่ลอรี่กำลังสู้อยู่”

“แล้วไมไม่มีใครเข้าไปช่วยเลยอ่ะ”ฉันถาม

ฉันพยายามเง้อมองเหตุการณ์ครั้งหน้า แต่ก็เห็นแต่หัวครูและหัวพี่ๆรวมถึงรุ่นน้อง(เออ ก็ฉันมันเตี้ย จะทำไม)

“ก็๓คนนั้น เอาปืนขู่รอบเลย ก็เลยไม่มีใครกล้าเข้าไป ส่วนตำรวจก็ติดเรื่องเสื้อสีกันอยู่เลยมาช้า”

…

“แคเรีย เรย์ เดี๋ยวเรามานะ”

ลืมบอกไป ลอรี่คือเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของฉันเอง แต่ไปทำอีท่าไหนให้โดนจับล่ะนั่น

ฉันรีบวิ่งขึ้นตึกไปแอบตรงมุม แล้วกดเบอร์โทรหาตำรวจทันที

แต่ใครจะยอมรออยู่เฉยๆกันล่ะ เดี๋ยวเพื่อนฉันก็เสร็จพวกมันพอดี แล้วทำไมหน้าลอรี่แดงๆอ่ะ

แคเรีย said

ไอ้มิเนะมันไปไหนของมันวะเนี่ย

“เรย์ รุ้ป่าวว่ามิเนะไปไหน”

“เราก็อยู่กับแกตลอดจะรู้มั้ยล่ะ”เรย์ตอบ แล้วเลียไอติมต่อไป ท่าทางเจ๊แกจะไม่ทุกข์ร้อนเลย

“นั่นดิ แต่พวกนั้นกระโดดยังไงวะ สี่ชั้นเชียวนะ มาลงตรงหน้าเสาธงงี้”

“แล้วจะช่วยยังไงอ่ะ”

“เข้าไปช่วยก็โดนปืนปังตายดิ”

“เออ เนอะ”

เฮ้ย ไอ้มิเนะไปทำไรบนนั้น

“เรย์ เห็นมิเนะป่ะ นั่นน่ะ”

“อือๆ มิเนะลงบันไดมาแล้วอ่ะ ดูท่าพวกนั้นจะยังสังเกตนะ โหย ไอ้มิเนะมาพร้อมกระบี่กระบองเนี่ยนะ รู้สึกมันจะวางอยู่ที่ตู้เก็บอุปกรณ์อขงอีกฝั่งนี่ แล้วทำไมมิเนะถึงมี”

ฝั่งมิเนะ

จะรอดมั้ยวะตู

สองคนหน้าก็คอยกันคนอื่นไม่ให้มายุ่งพร้อมกับเจรจากับพวกครู (ที่ดูท่าจะไม่สำเร็จ)

ส่วนอีกคนก็สู้กับลอรี่

“มามะ มาเป็นของฉันซะดีๆ”ไอ้ชุดดำตัวนั้นพูด แต่ก็ยังล็อกข้อมือของลอรี่ต่อไป

“ปล่อยนะ”

ฉันรีบย่องเข้าไป แล้วเอาอาวุธที่น่าจะถนัดมือที่สุด ตีเข้าไปที่ท้ายทอยจากทางด้านหลัง จากนั้นฉันก็ดึงลอรี่ที่เหนื่อยจนลุกแทบไม่ไหวให้ตามฉันมาทันที

“มิเนะ แฮ่ก แฮ่ก”

“รู้สึกเธอจะโปรยเสน่ห์เป็นด้วยเนอะ”

นั่นคือคำพูดของฉันกับลอรี่ ตอนวิ่งขึ้นตึกเพื่อหนีเจ้า๓คนนั้น

“เฮ้ย ตามไปเร็วสิ”ชายที่ถูกฉันตีท้ายทอยตะโกนบอกกับอีก๒คนที่เหลือ ขณะที่มือหนึ่งกุมท้ายทอย อีกมือก็ชี้ทางที่พวกฉันผ่าน

ฉันรู้สึกอยากเป็นนักกีฬาก็ตอนนี้แหละ จะได้วิ่งหนีพวกนั้นทัน ทั้งตัวโตและวิ่งเร็วแล้วฉันจะหนียังไง ฉันรีบวิ่งอ้อมตึก เพื่อที่จะหาทางออกไปนอกโรงเรียน

ปัง!

“อ๊อก!”

“มิเนะ!”ลอรี่กรีดร้อง

ชิ เจ็บชะมัด นี่คือความรู้สึกตอนถูกยิงสีนะ

ขณะเดียวกันเสียงหวอก็ดังขึ้น ทั้งรถพยาบาลและรถตำรวจก็มาถึง

พร้อมกับชายทั้งสองที่มาดักทั้งหน้าและหลังฉัน

และเอาปืนที่ใช้ยิงจ่อฉันด้วย

“แกกล้ามากนะที่ทำร้ายหัวหน้าของพวกเรา แล้วยังพาตัวยัยนั่นมาอีก”

“หึ อีกไม่นานเจ้านั่นก็จะโดนจับ แต่ก็ขอบใจมากนะที่ชม เพราะฉันเคยเป็นหัวหน้านักเลงในสมัยเด็ก เรื่องอะไรจะยอมแพ้ล่ะ”

หลังจากฉันอวดสรรพคุณตัวเองเพราะลืมตัว ฉันก็เห็นพวกนั้นมองหน้ากัน

“คงจะเด็กมากขนาดอยู่แค่อ.1ล่ะสิ”

“ทำไมรู้”

ฉันสงสัย แต่ขณะเดียวกันฉันก็เจ็บตรงที่ถูกยิงมาก ใกล้จะทนไม่ไหว ตาก็ใกล้จะปิด แต่ถ้าปิดตอนนี้ลอรี่อาจจะแย่ก็ได้ ฉันมองไปหาลอรี่ที่อยู่ข้างตัว เธอเองก็หอบเพราะเหนื่อยแต่ก็มองมาอย่างกังวล

“ก็ถ้าจะบอกว่าพวกฉันคือลูกน้องเธอล่ะ ตอนฉันอยู่อ.3 เธอก็อยู่อ.1 แต่น่าเสียดาย พอเธอถูกทำโทษและย้ายรรไปก็ไม่แวะมาหาพวกเราอีกเลย”

“เหอะ ฉันไม่เชื่อ เรื่องมันนานขนาดนั้น ใครจะไปจำได้กัน พวกนายพยายามถ่วงเวลาฉันใช่ป่ะล่ะ”

“พวกฉันจำได้ ไม่เหมือนใครบางคนที่ความจำไม่ดีหรอก”

ก่อนที่ฉันจะได้เถียงกลับ กระบี่กระบองที่ฉันยึดไว้ตลอดก็ล้มลงกับพื้น

แคร้ง!

ตุบ!

“มิเนะ!”สองเสียงร้องขึ้นพร้อมกัน

แคเรีย ลอรี่

…………………………………