อืม
ง่วงจัง
นอนต่อดีกว่า
ฟืด ฟืด กลิ่นนี้
เหมือนกลิ่นโรงพยาบาลเลย
ฉันสะดุ้งตัวขึ้นมา
อ่าว โรงพยาบาล
โอ๊ย! แผลที่ท้องนี่ เจ็บชะมัด
แอ๊ด!
“มิเนะ มิเนะฟื้นแล้ว”
“เฮ้ย! ว้ากก!”
แล้วลอรี่ก็วิ่งจากหน้าประตูมากอดทันที
“ขอโทษนะ มิเนะ ที่ทำให้มิเนะต้องเจ็บตัวน่ะ”
“ไม่ใช่ความผิดเธอสักหน่อย มันเป็นความผิดเจ้าพวกบ้านั่นต่างหาก”
“งั้นหรอ แย่จังนะ อุตส่าห์ได้เจอ กลับมาว่าพวกเราซะงั้นอ่ะ”เจ้าชุดดำคนหนึ่งพูดขึ้น
“เฮ้ย ทำไม ทำไมไม่ไปอยู่ในคุกล่ะ”
“แถมยังแช่งพวกเราอีกแน่ะ”เจ้าชุดดำอีกคนพูด
“คืออย่างนี้นะ…”แล้วแคเรียที่เข้ามาพร้อมกับลอรี่ก็อธิบายให้ฉันฟัง
…
ฉันมองหน้าแคเรียกับเจ้าพวกชุดดำสลับกันตลอด
“อ๋อ พวกนั้นพาฉันขึ้นรถพยาบาล แล้วก็บอกกับพวกนายว่า
แค่มาหาของเล่นเล่นก็เจอกับลอริ่นึกว่าเป็นตุ๊กตา แล้วบังเอิญเจอฉัน
ก็เลยยอมสงบศึก แล้วพวกนั้นก็บอกตำรวจว่าจะขอชดใช้ความผิดโดยช่วยเหลือฉัน …พวกเธอเชื่อได้ไงเนี่ย”
“ก็…ไม่ได้อยากจะเชื่อหรอก ถ้าไม่มีรูปเธอเป็นหลักฐาน”แคเรียอธิบาย
“แล้วก็พวกนั้นมีตำแหน่งใหญ่พอตัว เลยถูกปล่อยได้ แค่เสียค่าปรับน่ะ”ลอรี่ยืนยัน
เวรกรรมบรรลัยจริง
“แล้วฉันก็บอกว่าเธอเป็นหัวหน้าของพวกฉัน ฉันก็เลยไม่โดนอะไร”ชายคนที่๓ซึ่งดูท่าจะใหญ่สุดเดินเข้ามา
พร้อมกับกอดอกหัวเราะหึหึ
เวรบรรลัยอีกรอบ วันนี้เป็นวันซวยอะไรของฉันเนี่ย
“แล้วพวกนายจะทำอะไรต่อไป”ฉันถาม
“นี่ ถึงเธอจะเป็นหัวหน้าฉัน แต่ก็เรียกดีๆหน่อย ฉันอยู่ปี๑นะ”
“อ้อ คนแก่”แล้วทั้งฉันกับเพื่อนๆก็หัวเราะกันใหญ่
“โอเค ไม่หัวเราะก็ได้รุ่นพี่ไร้นาม”ฉันหยุดหัวเราะเมื่อพวกเขาจ้องเขม็ง
“มิเน๊ะ!”เสียงอันดังที่มาพร้อมกับเสียงประตูเปิด
“โค~ร~ต เท่เลย”
“สุดยอดด”
“แกเป็นฮีโร่เลยว่ะ”
ไอ้พวกนี้ นี่แหละเพื่อนฉัน ที่ไม่รวมแคเรียกับลอรี่ มีทั้งเรย์ วาวา
พลอนนี่ โค มิล และกลุ่มเพื่อนของฉันอีกจำนวนหนึ่ง
“อ่ะ นี่ ดอกไม้เยี่ยมคนป่วย แล้วก็ของกินที่แกชอบ”มิลบอก
“ช่าย เรารู้ว่าแกกินเยอะ”
แต่นี่มันมากไปมั้ง ของกินเต็มไปหมดเลย
นี่ห้องอาหารหรือห้องคนป่วยกันแน่วะ
“เอ่อ…ขอบคุณ”
“ความจริงนี่ไม่ใช่เงินพวกเราหรอก เงินพวกครูต่างหากล่ะ
เพราะพวกเราบอกว่าอยากให้อะไรแก่วีรสตรีที่ช่วยเหลือแฟนยามสงคราม ครูก็เลยให้มา”
“ไอ้…”
ฉันด่ามันในใจ
แต่ลอรี่นี่ดิ หน้าแดงถึงหูแล้ว
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกรุ่นพี่ถึงดึงตัวมันไว้
“มิเนะ เดี๋ยวพวกเราไปก่อนนะ แกคงรำคาญเสียงเจ้าพวกนี้”เรย์บอก
“เออ ถูก”ฉันพยักหน้าเห็นด้วย
“ไอ้นี่ คนเค้าอุตสาห์เป็นห่วง”มิลบอกแล้วก็งอนออกจากห้องไป
“แกล้งเพื่อนหนุกมั้ย มิเนะ”เรย์ถามปนยิ้ม
“มากก ๕๕๕”แล้วเพื่อนๆรวมถึงฉันก็หัวเราะ ก่อนพวกเพื่อนๆจะออกจากห้องไป
“พวกเธอออกหาอะไรทานก่อนก็ได้นะ เพราะตอนนี้มันก็เที่ยงแล้ว”ฉันหันไปบอกลอรีกับแคเรีย
หลังจากที่มองนาฬิกาบนข้างฝาที่อยู่เหนือโทรทัศน์
ทั้งสองพยักหน้า ก่อนจะมองหน้าชายชุดดำ๓คน แล้วออกจากห้องไป
แคเรียไปกับพวกเรย์ ส่วนลอรี่ก็ไปกับพวกวาวา นั่นเพราะเพื่อนของฉันมี๒กลุ่มไงล่ะ แต่เพื่อนทั้งสองกลุ่มนั้นไม่ได้สนิทกันมากเท่าไหร่หรอก
“แล้วพวกรุ่นพี่ล่ะคะ จะไม่ถอดชุดนั้นจริงๆหรอ
หรือชอบเป็นตัวประหลาดที่ใส่ชุดคลุมเมื่อหน้าร้อน”ฉันหันไปถามด้วยน้ำเสียงกึ่งประชด
พวกเขาสะดุ้ง มองมาที่ฉันก่อนจะถอดชุด
จริงๆหน้าตาพวกเขาก็ไม่ได้ดูแย่ระดับโจรนะ แต่มาทำเรื่องแบบนี้ ศักดิ์ศรีหายหมด
“แล้วพวกพี่จะทำอะไรต่อไป”ฉันถามคำถามนี้อีกครั้ง
ชายคนที่เป็นหัวหน้าก็ตอบฉันว่า”ก็ดูแลเธอไง”
